» O labradorach » historia rasy

historia rasy

Już w XVII w. rybacy i myśliwi z Kanady używali psów chętnie pracujących w wodzie. Zależnie od położenia geograficznego nazywano je Nowofundlandami, Labradorami (Grenlandia nosiła niegdyś nazwę Labrador) lub Psami św.Jana. Pierwsze psy były średniej wielkości, miały pokręconą sierść, genetycznie uwarunkowane cętkowane umaszczenie oraz na ogół wysoko noszony ogon. Nie próbowano wprowadzić oficjalnej hodowli, ale w końcu od nich pochodzą: współczesny Nowofundland, Landseer, a także Labrador, Flat-Coated i Chesapeake Bay Retriever. Łodzie rybackie, statki handlowe i ekspedycje badawcze poruszały się po całym świecie. Na większości z nich były psy, a krzyżowanie różnych importowanych ras z rasami miejscowymi zdarzało się często. Pod koniec XVIII w. statki wypływające z Kanady przywoziły te aportujące psy do Anglii. Później jednak duży podatek na psy doprowadził do zmniejszenia ich liczby w Kanadzie, a wprowadzenie kwarantanny w Anglii właściwie zahamowało dalszy eksport. Tak więc, mimo że wyjściowy materiał hodowlany pochodził z Kanady, współczesny rozwój rasy nastąpił w Anglii.

 

Nazwę "labrador" wymyślił w 1887 r. wielki entuzjasta tej rasy lord Malmesbury. Pierwsze Labradory bardzo różniły się typem i umaszczeniem, między innymi cętkowanym i pręgowanym. Flat-Coated cieszył się dużym powodzeniem w XIX w., a Labrador uzyskał akceptację Kennel Klubu dopiero na początku XX stulecia. Odtąd niezmiernie cieszy się ogromną popularnością. Labradory utrzymują się w pierwszej piątce ras zarówno w Anglii, jak i Ameryce; utrzymują swą popularność jako typowe psy na kaczki. Labradory dominują w amerykańskich próbach połowych psów aportujących. Mają opinię niezawodnych płochaczy górskich ptaków, psów do towarzystwa, wykrywaczy narkotyków, uczestników prób na posłuszeństwo i przewodników ociemniałych. Suczka "Polly", służyła swojemu niewidomemu panu 13 lat! Labradory są dobrze znane, m.in. w Australii i Kanadzie.

 

 

źródło: www.labrador.org.pl